The Fourth Street

The Unpinoy Filmmaker

2011-07-03T08:57:00.006+08:00

This is a note I found written in the FB account of Mr. Wincy Aquino Ong last Thursday, June 30, 2011. I'm not related to him. I didn't even ask for permission to repost this. (But since it is viewed publicly, I assume that it is for public consumption.) Hopefully you'll get something after reading it.

The Unpinoy Filmmaker
(Bullet Points of Reflection by Wincy Aquino Ong)

The other day I was watching the brilliant Word of the Lourd special 'How To Make An Indie Film'. The RA Rivera-directed series of shorts was comedy gold--too golden, in fact, that I got acid reflux from too much laughing. The cast was like The Beatles of Pinoy humor-Tado Jimenez, Ramon Bautista, Jun Sabayton, and Angel Rivero. Plus there was Lourd de Veyra, whose Beat Poet-intelligence added a certain density to the humor.

Once the after-chuckles subsided, I suddenly felt a strange feeling in my chest. As a filmmaker myself, I felt a pang of jealousy. There was just something that the short film had that my own works as a filmmaker didn't. I searched my girlfriend for an answer: "What is it that RA Rivera has that I don't?"

My girlfriend simply said, "He's more Pinoy than you."

Then like a Philippine Rabbit bus out of EDSA, it hit me.

Oh my God. Ang anak ni Janice. She was right. I am an Unpinoy Filmmaker.

+++

Let's digress for a bit.

In 2010, I remember talking to a friend in ABS-CBN. Around those months, my band Us-2 Evil-0 lucked out and had our song as the soundtrack to a Greenwich TV commercial.

My dear friend jested, "Hanggang diyan na lang ang kasikatan ng banda mo."

I laughed, but was curious about the reasons. "Bakit naman?"

My dear friend clapped me on the back, "Eh, hindi naman kayo tunog-Pinoy."

It's a recurring theme in my life--one that I wanted to further investigate.

There's the big stinking question mark in the sky: What does it mean to be Pinoy in your art?

+++

Abstractions are abstractions. And yes, the adjective 'Pinoy' is one big mother-lovin' abstraction, not unlike love, war, and churvaness.

'Pinoy' is ill-defined. I cannot quite put my finger on the term. Only a feeling in my testicles can.

So without benefit of thesaurus, just old reliable gonads, I try my best to tell what's Pinoy and what is not.

The Itchyworms is Pinoy. Ciudad is not.
The music videos of RA Rivera are Pinoy. The music videos of Pancho Esguerra, Marie Jamora and mine are not.
Cutterpillow is Pinoy. Fruitcake is not.
Ramon Bautista is Pinoy. VJ Sib Sibulo is not.
The writings of Erwin Romulo are Pinoy. That of Ramon de Veyra are not.
Lourd de Veyra is Pinoy. Those mestizo TV show hosts in Studio 23 are not.
SM is Pinoy. Rockwell is not.
Parokya ni Edgar is Pinoy. Taken By Cars is not.

There. I hope these examples helped and made the adjective 'Pinoy' less nebulous.

+++

Overheard from a filmmaker from Alabang: "It's not that I hate Philippine movies and Philippine television. It's not a question of nationality, anymore. Great art is beyond nationality. How can you love something that has bad compositions, overly-lit cinematography, Depression-era stage blocking, awful sound design, and theatrical acting? The reason why I love American cinema more than my own country's is because of its qualities, its restraints. It's no longer about colonial mentality. It's about the universality of beauty."

+++

My girlfriend told me once: "A UP education does something to your brain. It turns you Pinoy."

Then just like that, my insecurities as a culturally uprooted Atenean grew forth.

Q: What's the difference between a UP filmmaker and an Atenean filmmaker?

A: A UP filmmaker makes films about poor people. An Atenean filmmaker makes films about how his girlfriend left him.

+++

Though it's a movie I didn't like that much, there was one scene in the Will Ferrell-Mark Wahlberg comedy The Other Guys that made me laugh. In that scene, alpha male Mark Wahlberg shows his ex-grilfriend that he can dance ballet. Mark Wahlberg goes on to explain to his cop partner that he learned ballet to piss off his gay classmates when he was a kid. Ferrell goes, "You learned to dance ballet sarcastically?"

You know who I'm talking about. Those friends of yours whose sense of humor skew towards 80's Pinoy movies. Those who can recite the entire canon of Tito, Vic and Joey films. Those who can dance like Manilyn Reynes in office parties. Those who can cite scripture from Joey Gosiengfiao's Temptation Island. Those who know their Aizas from their Lady Lees, their Crocodile Jones from their Bobocop.

Marvel Comics is to me, as 80's Pinoy culture is to Ramon Bautista. Ramon has a near-Wikipedic knowledge of action stars, child stars, obscure Dingdong Avanzado types, and the name of every arcane noontime show. It was clear to me that the guy was passionate about 80's Pinoy culture.

However, upon getting to know him more, through our various conversations in burger joints and watering holes, I realized that Ramon Bautista was a guy who also had a lot of complaints about Philippine movies and television. He wasn't your typical Filipino viewer: this was a guy aware of the dearth of quality in our moving pictures.

With that in mind, I have thought countless of times while I'm stuck in traffic: Do the people who do spoofs of Ninja Kids in film class, really believe in Pinoy cinema...Or did they just learn to love it sarcastically?

+++

Is it a crime to choose Wes Anderson over Lino Brocka?

Is it a crime to pay homage to Alfred Hitchcock rather than Manuel Conde?

Is it a crime to create science fiction rather than social realism?

Is it a crime to have your screenplay written in English?

Is it a crime that my hero is Tim Burton, and not Peque Gallaga?

+++

The only time I ever idolized a Filipino artist was when the Eraserheads came. So much in fact, that at times, I proclaimed that I loved the Eraserheads more than The Beatles. Yes, that is only one of the rare cases where my devotion for a Pinoy artist surpassed their foreign comparisons.

Why? It's because for once in Pinoy pop culture, every Pinoy chose the right thing. The cool thing. The un-masa thing. For one anomalous moment in Pinoy pop culture, the heroes everybody chose did not have sculpted abdomens, did not sing R&B songs in laser-lighted noontime shows, did not wear Blowing Bubbles t-shirts, and did not crossover into acting full-time for badly-lit soap operas.The Eraserheads were four ectomorphs from UP. Sarcastic and smart. Not a single iota of kabaduyan in their blood. Who could ask for anything more, right?

Now, if only actors and producers and directors were more Eraserheads-like in their work, then by God, goodbye Hollywood. Hello local cinema.

+++

A thought: An infant needs to be taken care of. The moment you leave an infant to its own devices, it dies a slow death. This, I believe, is what happened to The Philippines. We're practically infants, in terms of civilization. By the time the rest of the world had invented galleons and gun-metallurgy, we were still in loincloths.

We are arrogant infants. Infants who want independence, yet who are not ready for independence. Just take a good look at Baguio. In the hands of the Americans in the 1940s, it was a beautiful, well-landscaped Art Deco paradise. Then years later, the arrogant infants that we are, drove the Americans away and told them that we can take care of our own land. Fact: Baguio is now one of the most polluted cities in the country.

Can the same be said of our cinema? Perhaps we should've taken more lessons from the French and the Germans (the very inventors of cinema) just like our American brothers did?

But then again, I could be wrong.

+++

Perhaps it's just a matter of locality?

All good artists are mascots of their homeland. Stephen King often set his stories in his native Maine. Mark Twain wrote of mischievous boy adventures in small town Mississippi. Stan Lee created superheroes who lived and breathed in the New York City he grew up in. Steve Martin wrote screenplays about his love-affair with Los Angeles.

Is devotion to one's homeland the ultimate obligation of the artist? (What of the surrealists-who set their tales in Wonderland?)

It is with much sadness that I confess that I am not Wincy Aquino Ong-filmmaker and Quezon City's favorite son.

I am the product of American comic books and Saturday morning cartoons. Though I can speak Filipino, I am more comfortable with the English language. Heck, I don't even look comfortably Pinoy side-by-side Toni Gonzaga in that ABS-CBN pilot we did. (I looked like a Korean Michael Cera.) I look at my friends and they are the kinds of people who don't read newspapers or watch local television. My friends know more about what's happening in Gotham City than in Quezon City. And yes, sometimes I do feel left out when people talk about showbiz tsismis. I'm sure you've met the type of person I am.

Is it my destiny to be Unpinoy? Or rather, am I doomed to be Unpinoy?

+++

A list of five things I wish to see less and less of in Philippine cinema and television:

Dingdong Dantes as a jeepney driver
Slums, slums and more slums
Churva humor (it's getting old, mga mare...)
Another superhero resurrection from the Ravelo/Caparas catalog
The same old Star Cinema ending ( after one year of separation, they're reunited)

A list of five things I wish to see more and more of in Philippine cinema and television:

Heterosexual cinema
Action films
Geeky actors (no, Herbert Bautista-types don't count)
Psychological thrillers
More Lourd de Veyra-type of shows

+++

Pinoy, Unpinoy.

I guess there are no easy answers, only soft conclusions.

Perhaps, labels are futile. Art serves many needs, the needs of national identity only being one of many.

In the end, as artists and filmmakers, though no matter how cliche it may sound, we can only do one thing: Gawa lang nang gawa. No matter how Unpinoy you are.

Eventually, that's how we'll come to define what's Pinoy and what's not.

July 1st

2011-07-01T12:59:00.002+08:00

July 1 na. Wala lang.

Naalala ko last year nung inumpisahan ko 'to. July din. Napaka-walang kwenta ng buhay ko. Seriously. Parang everyday nung time na yon eh wala akong ibang ginawa kundi umisip kung ano na ang gagawin ko sa hinaharap. Basta napaka-frustrating.

Ibang-iba sa kinalalagyan ko ngayon.

Nakakatuwang isipin na sa pakiramdam ko ay "naka-recover " na ako sa kung anong kumunoy na pinaliliguan ko dati. At ayaw ko na bumalik dun. As in.

Pero ano na nga ba pinagkaiba nung ngayon at nung nakaraang taon?

Una, may matino na akong trabaho. Hindi lang yon. Yung dating trabaho ko eh sideline ko na ngayon. (Hello income? :))

Pangalawa, may DSLR na ako. Ito ay dating suntok sa buwan! (Pero ngayon parang inaagiw na. Kailangan ko na ulit lumabas at magpicture!)

Pangatlo, namumuhay na ako mag-isa. total independence!

Pang-apat, nabibili at nagagawa ko na lahat ng gusto ko. Kasama na dun yung camera syempre, pamamasyal kung saan, sine everyday, lahat na! Kulang na lang mag-droga ako. Hahah. Pero di ko yun gagawin ah.

Pang-lima, eh nakakapagbigay na ako sa parents ko. Yun naman ang isa sa pinakaproblema ko dati. Ngayon alam kong may silbi na ako at hindi pabigat sa lipunan.

Pero kahit na ganto, hindi parin nawawala sa isip ko na hindi ako aabot ng 25. Hindi ko pa kasi "na-eexplore" yung aking cardiac problem. Pero hindi na yun big deal. Hindi ko na nga iniisip eh.

Yun na actually ang mentalidad ko ngayon: ang bawasan ang pagiisip. Mas madaling ma-appreciate ang buhay kung hindi gaanong nag-iisip.

Wala na akong maisip kaya tatapusin ko na to. Hahaha

Happy weekend at new month! Konti na lang pasko na uli. :D

On Taking Pictures

2011-06-23T10:49:00.008+08:00

I've always believed that taking pictures is more than pointing and shooting your camera. For when you take photographs, you take part in that subject's immortality. Ever since, I've considered my purpose.

A friend of mine took a break and had his vacation in Cambodia last May. Recently, he changed his profile pic in FB.

Ako: Sino sila?
Siya: street children sa angkor wat. =)

He was posing together with 2 street kids; one only wearing a sweat shirt while the other half-naked, only with his shorts. And he (my friend) was all smile with them. I'm not sure about the kids.

At the back of my mind, "Why them? Todo smile ka pa? What's on your mind? What's your purpose?" I don't know what had happened at that moment, but I sure felt uncomfortable after he answered that they were street kids from that place. Naawa ako bigla sa kanila (kids).

I controlled myself and decided not to further interrogate him.

Oh well, as they say, "A picture is worth a thousand words." There could have been other words to describe the shot. And this is how I've described it. My friend has his words worthy of describing his shot too.

After 10 days, he changed his profile pic. This time with a baby, son of my colleague before.

(Sorry, I decided not to provide my friend's picture. Baka kasi kilala niyo siya. Hehe)

What Will?

2011-06-20T12:06:00.008+08:00

It's Monday and it's a holiday!

So what happened to the "holiday economic issues" raised sometime in December? Not that I don't like holidays but I like it better if people will be CONSISTENT. Consistent with what they want and what they're doing. Where's your political will to pursue the change that you want then?

(BTW, I'm typing this at the office. HAHA)

-

I've finished reading Lamb: The Gospel According to Biff by Christopher Moore weeks ago and it was entertaining!

It's a novel about the Christ's missing years. The story was narrated by Levi Bar Alpheus called Biff. He was Christ's (or Joshua in the book) best friend. Biff was reincarnated to write his own version of the gospel. They took off for an adventure for Josh to learn how to be the Messiah. So He can liberate the people and the rest of the world.

It was a make-up history and story was arranged in a logical way that it follows the sequence of events in the bible.

Basta, maganda siya! It is worth my time! :D

Right now, I'm reading The Leader Who Had No Title by Robin Sharma. Even though I'm just on the first chapters, I'm already recommending it to you!

-

Why is it that when I'm about to write something, I lose my will to write? Tss.

Enjoy the rest of the day!

:)

2011-06-14T13:11:00.001+08:00

I miss writing.

Hope to be back. Soon.

Job Description

2011-02-17T14:59:00.004+08:00

The hospital where I work at is currently rushing for the PhilHealth Accreditation due on the first week of march. Part of which is to provide a list of ALL positions in the hospital with their corresponding job descriptions.

Good thing, hospital has no document regarding the issue and I have something to do! (*insert sarcasm here)

Since I am part of the Admin Office (though I am a PT), I was tasked by the boss to present a list of positions with their duties and responsibilities. Nakaka-drain palang gumawa nito. I'm now on the 7th page. (Pero font size 12 naman). Ang hirap i-detail ng trabaho ng bawat isa. Mas madaling gawin na lang. Hehe

Anyway, since ako ang PT, ako din ang gumagawa ng duties at responsibilities ko. Naisip kong dagdagan. Yung tipong "suggest and recommend upgrading of PT section equipments" tapos lalagyan ko yung sa boss ko ng duty na "approves ALL recommended upgrades in the hospital" para madali nalang sa part ko kapag nanghingi ako ng budget. Hehehe. (tsaka para malaman ko din kung binabasa niya ang trabaho ko. bwahaha)

Siya sige, break lang to. At ako eh drain na drain na talaga. Ititigil ko na to at magkakape nalang hanggang mag-uwian. :)

Pulutan

2011-02-16T11:14:00.003+08:00

Isa sa pinakamasayang feeling ay ang kumain ng may kasama. Yung may kakwentuhan. Pero hindi ibig sabihin nun eh ayaw ko na kumain ng solo ah. Masarap lang na may kausap ka at kapalitan ng diwa habang ngumangasab ng pagkain.

Last week ay bago ang mga kasama ko sa hapagkainan. Mga mas senior sa akin sa trabaho. Ngiti-ngiti lang ako. Sagot kapag tinatanong. Nakikiramdam. Ang napansin ko lang, silang lahat eh may tinatagong reklamo. Reklamo sa mga kasamang di kasama sa hapagkainan. Okay lang naman na maglabas ng mga grievances and all. Pero diba? Iba na kapag everyday ganun? Tapos everyday mo pa mapapansin yung mali nung pinupulutan niyo.

Nakakawalang gana! Kung may problema naman kasi eh pwedeng magsabi. Hindi yung puro patalikod kung tumira.

Minsan mas gusto ko na lang kumain mag-isa. Kaso pag ginawa ko yun, baka ako naman ang pulutanin.

Everything New

2011-02-12T09:45:00.004+08:00

Every event has a purpose and every setback its lesson. Failure, whether of the personal, professional or even spiritual is essential to personal expansion. Never regret your past. Rather, embrace it as the teacher that is. - Robin Sharma

Its been a long time! Ang naalala ko kaya di ako nakapagpost eh dahil ang hirap ng connection ng Smart Bro sa area ko nung January. Sinabi ko ng sinabe na bukas, bukas bukas. Hanggang sa nakalimutan ko na.

Anyway, busy din naman ako last month. Maraming activity sa hospital. Naging graphic artist ako for a while, emcee, bodyguard ng VIP, errand boy, lahat na. Hindi ko lang nasubukan maging boss. HAHA.

Before I forget, lumipat na ako. I'm already here at Lucena (so kung meron sa inyong taga-Lucena dyan, i-message niyo ako at i-tour niyo ko dito. Hehe). Dito ko inassign. Mag 1 week palang ako this coming Monday and people here has been nice. They treat me like a BOSS. Hahaha. Except for the people high up there opkors! Dahil bagong mga tao, bagong pakikisama uli. (may ishashare ako RE: mga tao, pero bukas na lang. hehe)

Ang weather dito, malamiiig. Kainis nga, sa dami ng jacket ko sa bahay, ni isa wala akong nadala. May sarili din akong kwarto at CR. May kama at kutson. Pero wala akong cabinet. Para-paraan na lang. Ayun lang naman.

On my first week eh nakapag medical-dental mission na ako. Madami sila. Pero di overwhelming. Sakto lang. Nakakatawa yung iba kasi ang kukulit. Batam-bata daw ako. HAHAHA

Madami pang iba. Some better left unsaid. Hehe.

But here's what worth sharing. A friend gave me this book by Robin Sharma entitled, "The Monk Who Sold His Ferrari". It's about a lawyer who had a change of heart after a defining moment. Madaming insightful ideas. If you're a book lover, you better read it! :)

Ayun lang naman. :)

Araw-araw

2011-01-07T22:01:00.004+08:00

Nakatutuwang isipin na weekend na uli! Yey! Sana'y kasi akong pare-parehas lang ang weekday at weekend (dahil palaging walang pasok). Natutuwa ako hindi dahil ayaw ko sa opisina kundi dahil andito na ulit ako sa bahay namin matutulog. Natutulog lang kasi ako sa quarters sa opisina para maagang makarating makapasok at less hassle. Ambilis talaga ng oras kapag marami kang ginagawa. Lalo na kung nag-eenjoy ka sa mga ginagawa at sa mga kasama mo.

Ang napansin ko lang, yung mga tao na na galing sa walang pasok (weekend o holiday man) eh pagpapalapit na ang Monday (o ang pasukan ulit) eh nag-uupdate ng status sa kanilang facebook ng "Pasukan na naman bukas!!" Sabay reklamo ng kung anu-ano tungkol sa mga trabaho nila. Ano bang problema? Ayaw nila sa trabaho nila? Eh bakit naman kasi yun ang pinasok nila? Sa totoo lang, hindi nakakatuwa.

Ang point ko lang, wag sana nating i-treat na "drag" ang ating mga trabaho. Mas nakakapagod at nakakadrain talaga ang ganun. Araw-arawin mo pa na ganyan. Sus! Dati ko nang tinrato ng ganyan ang trabaho ko sa Call Center. Ang ending? Mas pagod ako at palagi akong nagkakasakit.

Hangga't maariay humanap ng mga bagay na aasahan o ilu-look forward dun sa ginagawa, sa trabaho. Huwag nating ikulong ang ideyang yan sa pera na kikitain. Andyan ang mga kolokoy na ka-opisina, mga "crush" sa opis at nakakatawang boss. Naalala ko dati nung intern ako sa isang rehab clinic sa Makati eh sobrang stressed ako sa mga pasyente. Dalawa lang kasi kaming intern tapos ang daming pasyente! Andaming aayusin at the end of the day! Nung mga panahon na yon, ang nilu-look forward ko eh yung aking mahabang lakad from the vicinity around Makati Med, aakyat ng walkway, babagtasin ang Greenbelt, Landmark at Glorietta. Everyday ay ganyan ang gawi ko. Bukod sa enjoy ang mga malls (lalo na kung sale), eh nageenjoy akong manood sa mga taong nakakasalubong ko. Ang babaw no? Dahil don eh hindi ako sobrang pagod pag-uwi ko.

Sa ngayon, nageenjoy ako sa pagpasok ko sa opisina. Inaasahan ko ang isang masarap na jogging tuwing umaga, ang aming breakfast sa pantry kasama ang mga duty sa ospital, ang tanghalian naming magkakaklase sa training at ang pag-ilag namin sa mga seniors para lang maenjoy namin ang pagkain at ang kung anong maisip namin gawin pag sapit ng gabi (nung wednesday eh nagpamasahe ako tapos kahapon tinry namen ang malaking chicken ng Mini-Stop). Yun ang mga bagay sa palagay ko ay dahilan kung kaya't ako eh hindi napapagod sa tuwing babalik na ako sa quarters. Nasanay na akong palagi akong may nilu-look forward sa araw-araw para di ako pagod.

At kung ikaw eh walang maisip na mga ganyan, mabuti pang isipin mo na kung dapat ka na bang gumawa ng resignation letter.

Happy weekend!

Walang Tulog

2011-01-05T23:24:00.003+08:00

Gusto ko talaga magsulat ng mahaba. Pero iiklian ko lang. Dahil antok na antok na ako. Bakit? Kasi kulang na kulang pa ang tulog ko kagabi. Pinasaya ko kasi ang sarili ko sa pamamagitan ng... paglalaro ng DOTA. Hahaha! Kinita ko ang college dotamates ko sa UST at nagpakalulong sa bagong mapa nito. Naka-6 games kame lahat. Sa sobrang tagal na namin di naglalaro eh hindi na kame marunong. HAHA. SAYANG PERA in short! Pero ayos lang. More than the prestige of winning naman eh saya na nagkita-kita ulit kame. Hehe

Andami na din pala nagbago sa USTe. Kahit na mag-2 years palang akong wala doon. Andaming improvements (or pangcover sa corruption?) na pinapatayo dun. Hmmm. Ayon.

Kanina pala ay nagpamasahe ako. Ang sakit na kasi ng likod ko. Ang sarap!!

Napapansin ko lang, parang andami ko ng unnecessary buys (mp3 player, mga t-shirts, tas palagi na akong naka-taxi) mula nung magka-sweldo ako. Sana Lord eh tulungan mo akong wag ng maging impulsive at mamuhay ulit ng simple gaya dati. Kung ganito ako ng ganito eh wala akong maiipon.

Anyway, may absent ako dito sa blog ko kahapon (dahil nga don sa Dota). Sayang, target ko pa naman ang 365 entries by the end of this year. Siguro dadalwahin ko minsan ang post ko sa isang araw.

Yun lang. Tulog na ako.

First Monday

2011-01-03T17:36:00.003+08:00

It's the first monday of the year! At ako'y tamad na tamaaaad. Pero wala naman akong pasok. Bukas pa. Siguro eh nape-preempt lang ako sa dami ng mga gagawin ko kaninang umaga.

Una kong ginawa eh pumunta sa dentista para magpa-pasta at cleaning. Sinadya ko yung dental clinic sa isang mall. Sarado kasi yung dentista ko dito sa lugar namen. Nalugi na ata sila. Mura lang kasi dun. Kaya laking gulat ko din ng malaman ang presyo ng pasta at cleaning dun sa clinic sa mall! P600 ang cleaning at P600 din ang pasta! Pambihira! Pakiramdam ko eh hindi worth it ng ganun ang itsura ng clinic na yon. Kaya ang ginawa ko eh pasta na lang. Next week na lang siguro ang cleaning. Kapag nakahanap ako ng mas abot kaya. Hehe

Pagkatapos non eh pumunta ako sa SM Makati. Andami pa din tao. Sale din don hanggang Jan 9. Napansin ko yung mga saleslady eh parang wala din sa sarili. Pamali-mali ng binibigay sa aken na order. Natawa na lang ako kasi para lang mga sira.

Bumili din ako ng whey protein. Hahaha. Umaasa kasi ako na gagada pa lalo ang katawan ko kapag nag-take ako neto. Antagal ko nga pumili. Hindi ko kasi alam kung dapat bang etong powder na whey pro ang bilhin ko o yung Amino 2000 na capsule tas may nakalagay na "mass" para gumanda ang katawan ko. Antagal ko nag isip... Antagal. Pero ang ending eh yung powder din ang binili ko kasi may madali tong maabsorb ng katawan kesa dun sa capsule. Palagay ko eh mas magiging effective to.

Pagkatapos eh pumunta naman ako sa MOA. (Ayos sa trip ano?) Dun naman ako naghanap ng mp3 player. Hahaha. Ang hinahanap ko kasi eh yung mp3 at may FM. Ang alam ko eh sa cdr-king lang meron nun. Kaso wala na daw nun sa cdr-king. Sa SM appliances ako nakahanap nung gusto ko. Iisang stock pa. Pakiramdam ko tuloy eh para sa akin yun.

Dahil pakiramdam ko eh mahaba pa ang oras, dumiretso na ako sa Baclaran. Wala lang. Baka kasi may makita akong masarap bilhin. Nilinis na naman pala ang mga bangketa don sa ilalim ng LRT. Ang sarap maglakad kapag ganoon ang daanan dun. Bukod dun eh ganon pa rin sa Baclaran. Pati ang mga paninda eh ganon parin.

Naisipan ko pala magpamasahe din. Kaso kakatapos ko lang kumain sa World Chicken (marasap ang Ranch Bbq sauce!), kaya pakiramdam ko eh susuka ako kapag pinadapa ako. Kaya pass na lang muna.

Teka, jogging lang muna (sa palibot ng RWM). :D

Victory and Dalaw

2011-01-02T23:03:00.004+08:00

Today was my first time in Victory Church. I chose to attend the 11am service in the Fort with my sister and my nephews. I was actually looking forward to seeing artists (because that she's been telling me long ago) but I didn't see anyone. Good thing most of the church-goers were good-looking enough to stare during the whole time. Joke lang.

So, how was the experience?

Way better than the Mass but just the same with Bro. Bo's Light of Jesus. You see, what I didn't like with the way the church delivers messages and passages is that its very traditional and boring. Not that I don't like traditions and all but we also have to know that times have changed. And the church leaders should realize that unlike the old times where people just go to mass and listen, people now wants a more dynamic, lively and knowledgeable way of delivering these messages! More real-life stories and more affirmation! The atmosphere is so intense that you'll just find yourself meditating and speaking words of praise and worship. It was overwhelming! But I'm not renouncing my faith as a Catholic. Victory is (I think) Christian. But the values that it teaches is the same as what the Catholic observes. Maybe I can do both services to satisfy my spiritual needs.

Before I got home, I dropped by the bookstore and bought Barney Stinson's The Bro Code. Nyahaha!

On the evening, I went to G4 and watched Kris' Dalaw. I was with my friends we did nothing but laugh! Inaabangan namin talaga yung mga reaksyon ni Kris. Haha! That's why it turned-out (again, like Sukob when we eatched it) to be comedy-horror. Kahit na hindi naman talaga.

Kaya daw takot si Kris sa Dalaw ay dahil buntis! (Wala na akong magawa kundi tumawa ng tumawa when my friend said this one.)

I'm still suffering from stiff neck. Tae.

Ayun lang. Tulog nako.

Welcome 2011! Welcome back to me!

2011-01-01T15:46:00.003+08:00

Hello. May bago na akong wireless broadband. Kaya makakapag-update na ulit ako ng blog. Yey!

Una sa lahat, happy new year!! At sa unang araw din ng taon eh may sakit ako. Badtrip!
Mainit ang pakiramdam ko tapos eh pakiramdam ko busog na busog ako kahit na wala naman akong kinakain. Haay.

Marami na palang nangyare mula nung huli kong punta dito... Kinasal na yung ka-Church org ko dati. Nalate ako sa misa. Hindi tuloy ako nakapagbasa pero inassign niya ko. Ngayon eh nasa Canada na sila. Sarap!

One week bago din magpasko eh puro ako Christmas party. As in 8 party ang napuntahan ko! Wala akong ginawa kundi kumain, uminom at mag-videoke (kahit di ako marunong!). Kaya syempre, eto, antaba-taba na!

Oo nga pala, kakasweldo ko lang din. Medyo nakakatuwa ang nakuha ko. Hehe. Kasi 3 months yun eh. Kaya naipon. Nagcanvass na ako para bumili ng DSLR. Pero nung bibilhin ko na eh wala na daw stock nung gusto ko. Kaya di na lang ako bumili. Instead, namigay na lang ako ng regalo. Ang bait ko ano? Ganyan ako sa mga kaibigan ko. Haha

Nakatapos na din pala ako ng 2 libro. Yung isa yung Power of Positive Thinking. Self-empowerment book. Tas yung isa eh yung Ang Mga Kaibigan ni Mama Susan. Isa yon sa mga libro ni Bob Ong. Ang saya non! Nakakatuwa!

Nung December 30 ay umakyat pala ako sa Baguio. Balikan ang ginawa ko. Nagkita kame ng isa kong barkada na taga-La Union. Nakasakay ako ng Victory Liner ng 11:30pm nung Wednesday at nakarating ng Baguio ng mga 5am the next day. Nag-stroll una ako sa Burnham Park at Session Rd habang wala pa siya. Mga 7am kasi siya dumating. Tas sinulit ang 12 hours kong stay. Puro lakad at picture kame. Punta ng PMA kung saan kinita ko yung isa kong kaklase. Bumili pala ako ng 3 bote ng rice wine na nabasag yung 2. Sayang. Pero ang bango bango! Ang sarap sarap! Haha. Nakaalis ako dun ng 7pm. Nakarating ako dito sa maynila nung 1am ng 31.

Napagod siguro ako dahil tuluy-tuloy lang ako. Hindi ako nakakapagpahinga. Tapos eto pa nagawa ako neto. Gusto ko kasing ituloy na. At matutuloy ko na kasi may net na ulet ako. Ayun lang naman. Balik ako sa susunod. Inaantok na ulit ako.

Building Blocks

2010-11-23T09:05:00.004+08:00

I was on my way to the 2-storey high Christmas tree in the middle of MOA last saturday when I came across the playful colors of the Lego exhibit. Ang sarap tignan ng mga Lego! I found myself reminiscing when I used to play this toy during my gradeschool years. Ang naalala ko, meron akong isang box na bahay lang ang pwedeng mabuo. Yun yung mga panahong di pa uso ang mga taong lego. Then nasundan na lang nung nagkaroon ako ng wild-wild-west na theme tapos ay isang space-themed. (Pero hindi yun Toy Story ah. Nagkataon lang.) Ang alam ko pa, pagkatapos kong mabuo ang isang "obra" eh ang hirap hirap gibain. Feeling ko, nakakapanghinayang. Kaya magpapabili ako ng isa pa. (Pero syempre, di ako bibilhan.) Ganun din ang feeling ko kapag nawawala ang isang pyesa. Lalo na pagkatapos maligo sa batya at makikita ko sa kanal. At iba din ang saya kapag nakita ko at nahugasan na dahil pwede na ulit paglaruan at bumuo ng kung anu-ano pa! Haha

May nabasa ako dati na nakakatulong ang Lego sa skill at cognitive development ng bata. Sa level kasi nila, complicated na yung ganoong laruan. Yung pagmamanipulate ng blocks, kung ano ang bubuuin mo at kung paano mo yun bubuuin. Natututo maging creative and imaginative yung bata.
Naalala ko pa, payabangan kame ng mga kalaro ko sa kung anong lego meron kame. Yun yung mga panahon na parang requirement ng bawat bata ang magkaroon ng lego. Dahil di naman kame mayaman, palagi akong nasa huli. Ayos lang naman, kasi atleast kumpleto palagi ang pyesa ko. Walang nawawala. Haha! Napansin ko lang ngayon na wala na akong nakikitang batang naglalaro nito. Madalas eh nasa computer shop sila. Nagdo-dota. O kung anu pa mang on-line game. (kaya siguro di na gaanong creative ang bata ngayon at puro kabastusan ang alam. Kung anu-ano kasi ang napupulot dyan. HAHA) Hindi naman ako against sa computer games. Kasi kahit naman ako na-adik dati sa Contra Wars at Battle City bago ako na-adik sa Ragnarok at DotA. Sana lang eh ma-experience din nila ang paglalaro ng Lego kahit papaano.

Oh well, atleast eh nakita ko ang mga batang ito na nageenjoy habang naglalaro! :D

Masayang Post

2010-09-03T21:07:00.006+08:00

Dahil masaya at nasa mood ako ngayon, ito siguro ang panahon na ipost ko ang 10 bagay o gawain na tunay na nagpapasaya sa akin. Hindi ko din alam kung bakit ako masaya. Hindi ko naman birthday. Siguro nakikiayon lang aking mood kasi malapit na magpasko! Yay!

1. Magpicture - Sa panahon ngayon, sino bang hindi natutuwa dito? (Aba! Pang-facebook din yan ano!) Pero higit pa sa mga "posing" ang gusto ko kunan. Mas natutuwa ako pag yung mga kuhang may istorya. (Hindi yung mga iskandal ah.) Yung may lalim. Yung mga larawan na nagpapakita ng pang araw-araw at ordinaryong buhay. Kaya mahal na mahal ko ang aking digicam!

2. Magphotoshop - Pagkatapos kumuha ng picture eh photoshop naman. (Pwede ding post-processing or kung gusto mo mas susyal sa tenga eh photomanipulation.) Ang saya magedit at mag-layout! Yung tipong aabutin ka ng 2-3 hours kakaikot at kakaulit para lang i-try lahat ng kaya mong gawin sa picture. Walang katulad ang "euphoria" pagkatapos ng lahat!

3. Maglakad ng malayo - Mag-isa o may kasama ay ayos na ayos to sa akin! Nageenjoy akong tumawid sa mga kalsada o di kaya'y sa mga tulay at hagdan. (wag mo nang i-imagine na nagbabalik-balik ako sa isang tawiran o panik-panaog sa hagdan. hindi ko yun ginagawa. okay?) Natutuwa akong tignan ang mga mukha ng nakakasalubong ko at yung mga bagay na nasa paligid ko.

4. Pulitika - Mula naman nung magkaroon ako ng subject na Araling Panlipunan nung hayskul ay kinasasabikan ko na ang topic na yan. Ang saya pagaralan ng mga bagay na may kinalaman sa kamalayan at diwang makabayan, mga karapatan at batas. Dahil dito eh madalas akong makibaka on-line o kaya'y makipagtalastasan sa mga kakilala kong mahilig din dito.

5. Manggamot - Mahal ko ang propesyon ko at ang aking mga pasyente. Nageenjoy ako tuwing ginagamot ko sila. Ako ang tipo na nagbababad sa loob ng treatment area at nakikinig sa mga kwento ng pasyente. Naniniwala ako na wala lang outlet ng sama ng loob ang ilang may sakit kaya sila nagkakasakit.

6. Magplano - Gusto ko ang proseso na nagiisip. Kaya gustung-gusto ko magplano. Na-surprise ko na ata buong barkada ko nung college dahil sa kakaplano. Pati mga get together eh pinatos ko na. Andyan yung nung nag-surprise graduation kami para sa isang kabarkada, at yung Christmas party. Basta enjoy ako dyan!

7. Magtravel - Masarap mag-aral sa kultura ng iba. Madaming bagong matututunan! Natutuwa akong maligaw sa isang lugar. Seryoso! Pero dapat may pera ah. Para makakapag-taxi ako. Haha. Di. Syempre kung walang oras na kalaban eh okay lang sa akin na maligaw talaga.

8. Magserve - Eto yung isang bagay na namimiss ko na gawin talaga. Dati kasi sobrang active ako sa simbahan. Namimiss ko magsuot ng sutana (kung saan poging pogi ako) o di kaya eh magbasa at marinig ang boses sa buong simbahan (sabay may lalapit at sasabihin na ang ganda-ganda ng boses ko). Pero higit dyan,namimiss ko na yung mga activity sa simbahan. Parang ang stagnant ko na kasi when it comes to my faith.

9. Kumain - Well, parang pagpapapicture lang yan kung tutuusin. Natutuwa akong kumain ng mga bagong pagkain! Swerte ko pa kasi hindi ako tabain na tao. Kumbaga, mabilis ang aking metabolismo! Haha

10. Magsayaw at Kumanta - Hindi naman ako magaling sa mga bagay na yan ngunit hindi rin naman ako pahuhuli. Kinakanta ko ang Bed of Roses sa videoke at wala akong pakialam sa mga nakikinig. Haha! Para saan pa yung pagkanta ko sa banyo kung di ko gagamitin no! Hahaha!

Ayan. Hindi yan naka-arrange ah. Yan ang mga bagay na tunay na nagpapasaya sa akin. Karamihan eh may kinalaman sa happy-happy! Hahaha!

So paano, dapat ko bang sabihing "Will you make me happy?" Hahaha!

+++++
Okay. Bago mo yan sagutin, eto yung isang bagay na nagpasaya sa akin:

Galing ako dyan kahapon. Ika-3 thursday na. Nagbabalik ako mula last year. Kumpleto rekados yan: maglakad ng malayo, magtravel (kasi Pasay pa ako tas malayong Maynila yan), magpicture at photoshop, magserve (well serve din na siguro yan), at kumanta! Hahaha! Kung may gusto ka ipadasal eh sabihin mo lang sa akin. :D Yung training ko pala, na-move tentatively. Blessing in disguise na din siguro kasi kelangan ko pa talaga magpalakas! Tsaka may-cheerdance pa sa September 12! Dapat ako makapanuod dun!

Expectations

2010-08-28T22:31:00.003+08:00

Kagabi ay nag-stat ang aking kaibigan ng: I really don't need to meet everyone's expectations.

May mga nag-click ng like button. At may mga nagcomment na sumang-ayon. Pero tama ba talagang hindi natin ma-meet ang expectation ng bawat isa sa atin?

Bago ang madrama at mabigat na linggong ito ay namaygapag sa tv (o sa channel 2 lang?) ang pang-aabuso sa isang holdaper sa Maynila. Kasabay niyan eh yung pambabatikos ng mga tao gamit ang kani-kanilang facebook wall at kung saan pa na pwedeng makapagcomment. Kung ako ang tatanungin, bilang isang biktima ng 3 holdapan mula noong high school hanggang noong makatapos ng kolehiyo ay TAMA lang ang ginawa ng pulis sa bidyo.

Alalang-alala ko pa kung gaano katraumatic ang nangyare sa akin nung dun ako sa jeep naholdap. Apat sila, lahat may kutsilyo. Ang isa sa likod ng driver at tinututukan, isa sa gitna, at dalawa ang sumabit sa pintuan. Lahat ay mapula ang mata. Lahat ay agresibo at inipilit kaming magbigay. Hindi ako ang natutukan ng kutsilyo kundi yung katabi ko. Pero grabe talaga ang mga yan! Handang handa pumatay para lang sa pera at cellphone! Sigawan at hiyawan ang mga pasahero sa loob ng rumaragasang jeep. Takot. Yung isang matandang babae nanginginig ang kamay at boses habang inaabot ang laman ng mahabang pitaka. Sayang. Ako, nagcontribute ng 300. Yun kasi ang nabunot kong pera sa bulsa ko. Buti na lang at mabilis kong na-slide sa singit ng upuan yung manipus kong fone. Gayunpaman, yun ang pinakanakakatakot kong karanasan sa mga hinayupak na holdaper na yan.

Kung sa tingin ng marami ay masamang mga pulis ang yon. Sa aking mga mata, mga matang nakakita kun gaano kasama ang mga holdaper na yan, tama lang yon. Ang holdaper na yan, kung hindi naman gumawa ng masama eh hindi mapupunta dun sa kulungan! At hindi niya yun mararanasan! Kaya tama lang talaga!

Pero hindi ko sinasabi na bayani ang pulis na yon. At hindi rin bayani si Rolando Mendoza.

Sobrang bigat ng loob ko noong lunes ng gabi, lalo na nung martes. Nakakahiya, nakakapanlumo, nakaka-frustrate! Kung noong isang taon ay sikat tayo sa buong mundo dahil sa pagpupugay natin kay Cory Aquino eh siya namang kabaligtaran ngayon. Sobrang nakakahiya. Nakakahiya ang pulis, ang media, lahat! Ayaw ko ng idiin pa dahil alam kong sawang-sawa na kayo sa balita mula umaga hanggang gabing-gabi. Basta nakakainis na nakakahiya! Si Rolando Mendoza ay isang mamang pulis na nasa pagitan ng katinuan at kabaliwan. Malamang ay depressed dahil sa dami ng kanyang problema. At bagkus na ibsan ang nararamdaman niya, eh lalo pang pinalala ng mga negotiator, pulis at media! Basta silang lahat ang may kasalanan dyan!

Salamat na lang at kahit papaano ay nakalimutan ko ang pagkainis ko ng mapanuod ko si Venus Raj. Anong reaction ko sa kanyang sagot? Hmmm. Sa totoo lang, nakulangan. Nung una eh parang walang laman. Pero nung inulit-ulit ko ay saka ko na-gets ang gusto niyang sabihin. Yun lang, one-time lang siguro pinakinggan ng judges ang sagot niya. Kaya hindi sila natuwa. Gayunpaman, siya ang nagpailaw nung minsang madilim dito sa Pilipinas. Mabuhay ka Venus!

Ang bawat tao ay umaasang ang mga pulis ay igagalang ang karapatan ng bawat bilanggo, gaya ng pag-asang mahahandle nila ang sitwasyon ni Rolando Mendoza at ng mga hostage. Marami din ang umasang masasagot ni Venus Raj ang sagot at maiuuwi ang korona. Ngayon, masasabi mo bang hindi mo dapat ma-meet ang expectations ng ibang tao?

Kung magkakanya-kanya tayo, malamang ay mas maraming pulis ang manghihila ng pututoy ng holdaper, mas maraming hostage drama ang mauuwi sa trahedya, mas maraming taga-media ang walang pakundangang magbabalita para lang sa ratings at scoop, at maaring maulit ang panghihinayang sa Miss Universe.

Simple lang ang gusto ko puntuhin, we are expected to act according to the roles we play at home, at work, at our age or for our country. Kung anak ka, expected ka na magaalaga sa magulang mo. Kung estudyante ka, expected na mag-aaral ka. Kung pulis ka, expected na igagalang mo ang mga karapatang pantao. Kung taga-media ka, expected na magbabalita ka ng totoo ngunit nasa wastong paraan. Kung presidente ka ng Pilipinas, expected na ikaw ay may ginagawa ng mga panahong nasa krisis ang iyong bansa. Kung contestant ka ng Miss Universe, expected na ikaw ang nagrerepresenta sa Pilipinas laban sa iba pang mga bansa. Kung Pilipino ka, expected na ipaglalaban mo ang lahi mo.

Siguro, kaya hindi rin tayo umuunlad. Dahil hanggang ngayon ay gumagalaw pa rin tayo sa kanya-kanyang paraan. "Buhay ko to eh, wala kang pakialam!" Yung ganyang mentality? Kalahi mo na nga, dina-down mo pa. Hindi ba mas maganda kung instead na idown eh tutulungan mo ang isa tapos siya ay tutulong din sa iba? Hanggang sa lahat eh nagtutulungan na. Pakiramdam ko mas maganda yun.

+++++

On a lighter note...

Sorry dahil ngayon lang nakapagupdate. Sobrang busy. Pasyente at application. Last weekend, kinailangan ko mag discern dahil bumagsak ako sa 2nd fitness test ko. Nakakalungkot. Pakiramdam ko hindi ako para doon. Pero binigyan ako ng 3rd chance. Salamat kay sergeant. Ayun, nag 3rd take ako noong Tuesday at yun na nga... Pasok sa banga! Magsisimula ang training sa Sept 4. Hayayay! Hindi ko akalain na ambilis! Kailangang magdasal ng madami at magpalakas ng madami. Naalala ko, last month nung sinimulan ko ang blog na to eh puro ako reklamo. Pero ngayon, eto nagkakadirection na ulit ang buhay ko. Haha. Hindi ko to ineexpect! Haha

Ang saya! Hahaha!

Aftermath

2010-08-17T16:56:00.011+08:00

"I'd rather be a big fish in a pond than be a small fish in an ocean."

Pinangarap ko din mag-abroad gaya ng maraming Pilipino. Pinalaki kasi akong magiging masagana ang buhay kung sa ibang bansa kakayod at walang kinabukasan dito sa lupang hinirang. At base sa mga nakikita ko, hindi sila nagkakamali. Kapag umuuwi ang mga balikbayan eh napupuno ng tsokolate ang ref namin at nagkakaroon ako ng bagong rubber shoes at mga robot. Masarap ang feeling! Iba ang saya na naibibigay ng mga OFWs sa mga kapamilya nila dito.

Gusto kong yumaman. Pero gusto ko din dito sa Pilipinas magtrabaho. Gusto kong dito idrive ang sarili kong Expedition, makita kong tinatayo ang magiging bahay ko sa Palawan, pumunta sa school para umattend sa awarding ng magiging anak ko o sa tuwing siya ay namboboso sa teacher. Gusto ko ako ang magdidisiplina sa kanila at magiispoil sa mga magulang at kaibigan ko. Pero kung ako ay magiging simpleng empleyado lang ng isang ospital dito, mahirap! Hindi ko kakayaninng matupad ang mga pangarap ko. Kung magiging PT ako dito ay wala talagang kinabukasan.

Hindi ko naman talaga pinangarap maging sundalo. Pero sinubukan ko na rin kasi pagnakapasok ay opisyal ka agad. Sasaluduhan ka, igagalang ka! Marami kang pera. Pogi-points pa ang baril na nakasukbit sa bewang! Military official at the same time eh PT!

Kahapon, natapos ng walang kahirap-hirap ang last interview ko. Sabi ko naman, wala akong problema sa mga ganyan! 12 kaming ininterview, 5 lang ang kukunin. Pero sabi sa aking nung sarhento pagkatapos eh sure na daw ako. Hahaha! Natapos kami ng past 5pm. Dumiretso nako sa isang pasyente. Gabing gabi na at pagod na pagod ako paguwi. Umulan pa!

Kahapon ko din pala nalaman ang "goals" ko para sa aking physical fitness test (PFT): 3.2 KM run, 55 push-ups at 47 sit-ups. All in 23 minutes! Kampante ako sa takbo. Alanganin talaga sa push-up at sit-ups! Haay. Pagod at kulang pa ang tulog ko dahil sa gabing nakalipas! Alam kong hindi ko kakayanin talaga ang dalawang huli na yun.

Ang resulta? Sablay lang sa pagtakbo! Ang hirap! Sumobra ng 5 minuto! Andami kong pahinga (pero hindi ko talaga ramdam na nagpapahinga ako!). Patayan! Hahaha! Akala ko eh magba-black out nako! Tapos sabi sa akin eh araw-araw ganun ang takbo namin sa training. Ang hirap!

So ayan, bagsak ang PFT ko. Medyo nanakit pa ang katawan ko.

Pero may retake ang mga bumagsak sa thursday ng umaga. Sana kayanin ko! Tatakbo ako hanggang mamatay! HAHAHA

May Kakam-blog!

2010-08-13T02:27:00.008+08:00

Nakwento ko sa last last entry ko kung gaano ako kamalas at tila tinubuan ng malaking balat sa pwet noong linggo. (eto yun.) Ngayon ay tila nararamdaman ko na ang mga kapalit nung mga kamalasan na yon. Eto iisa isahin ko:

1. May job interview na ako sa wakas!! Bwahaha! Makalipas ang sobraaaaang tagal na paghihintay ay tinext na ako na sa Monday ang aking interview para dun sa nakwento kong hospital. Naka-schedule 'to sa Lunes. Actually, hindi naman ako kinakabahan sa interview. Komportable ako sumagot sa mga tanong. Ang mahalaga lang naman dun eh magpakatotoo ka. Ang mas kinakabahan ako ay dun sa step pagkatapos ng interview: ang phyiscal fitness test! Kasama dun ang pagtakbo, sit-ups at push-ups. Ok lang sa akin ang tumakbo. Pero mahina ako sa push-ups at sit-ups! Kinakabahan ako kasi sa Tuesday yun naka-sched. Iniisip ko kung magtetraining ako this weekend. Eh kaso, kapag ginawa ko yun, malamang sumakit ang katawan ko pagdating ng Lunes! Mas kakaunti ang magagawa kong exercise! Susubukan ko na lang na adrenalin rush ang pairalin pagdating ng Martes. HAHAHA!

2. May income na ulit ako! HAHA. Eto eh yung habang hindi pa ako tanggap dun sa ospital. May hino-home PT na ulit kasi ako. Taga-Makati. Madali lang gamutin. Low back pain! Matanda na siya. Yung anak niya, hangkulit! Gusto gamutin ko ang mommy niya ng araw-araw kasi daw effective ang ginagawa ko. Sabi ko naman, hindi yun pwede kasi baka mabigla naman si Mommy niya kaka-exercise! Pero ang totoo, kung mapanlamang kang PT, pwede naman araw-arawin. Para araw-araw din ang income mo. Per session kasi ang bayad. Kung gagawin ko naman kasi yun, ako naman ang magkakaback-pain kasi malaki si Mommy. Bukad diyan, hindi ako mapanlamang. Bow. Haha.

3. Aside sa pasyente ko, may schedule na ulit ako ng pagmemedic! HAHA. Natapos na kasi ang unang round para sa elimination kaya may bago na ulit sched ang basketball players. Akala ko eh hindi na ako kukunin. Sayang din yun ano. Kasi yun yung binabayaran ako para manuod ng laro, magcheer sa school ko (tho dapat talaga eh non-partisan kami kasi medic nga kami), tsaka kumain ng 2 miryenda at tanghalian ng libre! HAHAHA

Yun lang naman ang bago sa akin mula nung linggo. Napansin ko din, mas ok pala sa akin ang magsulat na agad kapag may naiisip. Kasi nung past 3 days, marami na akong naiisip. Pero di ko agad sinusulat. Tas kapag gusto ko na, wala na yung thought. Parang super effort na ang gagawin ko para lang may masulat.

+ + + + +

Oo nga pala, pakiramdam ko eh nababalot ng kung anong salamangka itong laptop ko. Kasi napagana ko na ang DVD driver nito! At nakapag-marathon na ulit ako ng series. HAHA. Pero nasira siya nung pinasakan ko ng pelikulang pang-matanda. Ang naaalala ko, nung huli kong pinanood bago masira noong Sunday eh sa ganoong pelikula din. Kaya bawal na ang porn sa laptop ko! Pero ayos lang, basta may trabaho na ako. HAHA

+ + + + +

Bago din pala ang template ko. Kasi nung isang araw ay nagboblog hop ako. Nang biglang nakita ko na kaparehas ng theme ko ang blog niya! Ganun pa la yun? Hindi masaya ang feeling! Parang may ka-double ka. Hindi ka original. Naisip ko tuloy, masaya kaya ang magkakapatid na kambal? Meron akong kilalang kambal. Muka naman silang masaya. Yun eh kung kaharap nila kami. Paano kaya sa bahay nila? Nung pinapalaki sila ng magulang nila? Yung tipong parehas lahat? Parehas ng damit, ng tulugan at laruan. Pati baby pictures parehas! Ang hirap siguro nun. Parang palagi mo maikukumpara ang sarili mo sa kanya. Magiging pamantayan mo siya kahit hindi sinasadya kasi yung mga tao sa paligid niya eh ganun naman ang gagawin. Ikukumpara kayo palagi. Diba ganun tayo sa mga kambal? Hahanapin ang pinagkaiba nilang dalawa at hindi ang similiraties. Siguro ang hirap ng may kakambal. Yung kakambal ko namang blog eh may similarities kami, parehong tungkol sa lugar ang aming blog title. Pero para di ko na siya gawing pamantayan at wala ng mga pakukumparang maganap sa hinaharap, ako na ang gumawa ng sarili kong header (at kung ano pang ka-eklatan) gamit ang mga nakunan kong pictures! Hehe. Para sure nang unique !

(Hindi ko na binasa ulit. Kelangan na matulog. Mag jojogging pa. Nyahaha!)

Hole in the Wall

2010-08-10T04:50:00.006+08:00

Mahigit sampung taon na din pala akong nagbabyahe sa daan. Papunta sa eskwela, sa mall, sa ospital, o pauwi ng bahay. Minsan may kasama. Madalas ay mag-isa. Sa totoo lang, mas gusto ko ng walang kasabay. Mabilis kasi ako maglakad. Kung may kasabay sa daan ay mas matagal akong makarating sa pupuntahan. Pero minsan kahit na ako lang mag-isa ay pakiramdam ko ambagal ko pa din.

Lalo ko yang napapansin kapag paakyat ako ng MRT station sa Taft. Andiyan ang taong sasalubong sa'yo habang paakyat ka. Nilagyan na nga ng harang pero ayun, tatawid pa rin sa kabilang lane, makababa lang. Sarili lang ang iniisip. Walang kadisi-disiplina! Nasanay na ata ang mga commuter na ganyan. Kaya akala nila ay normal lang. Pero alam kong mali yan. Kaya ako, binabangga ko sila. Sumabit man ang bag nila sa akin o maipit sila sa mga lubid, wala rin akong pakialam. Alam ko kasi na nasa tamang lane ako. At sila ang mali. Kung hindi sila tumawid ng bakod, hindi ko sila mababangga. Yan ang katwiran ko. At sabi sa channel 2 dati, tuwing linggo ganap na 2:30 ng hapon, kung nasa katwiran ka, ipaglaban mo!

Pagnaka-akyat na at tatawid sa kabilang dulo, bubungad naman ang sandamakmak pang lubid at stand nito. Para maging maayos ang sistema ng mga tao. May nakasulat naman sa taas na "Pasukan" at "Labasan" pero ewan ko ba kung bakit sasalubungin pa rin nila ang kabilang linya. Hindi naman sila mukang mga mang-mang para mag-counter flow at hindi mabasa yun. Ewan ko ba. Marahil eh sila rin yung mga bumaba sa maling lane.

Tapos, makikita ko na ang mga tinderong may dalang kung anu-ano: de-kuryenteng pamatay lamok, yung sewing machine na handy, yung panghinunuli na may ilaw at ang pinakabago kong nakita na Power Balance bracelet. Minsan andyan din ang nagtitinda ng payong na bigla na lang magsusulputan kahit ambon lang. Basta mga Palos sila. Biglang lumalabas, ambibilis! Dati may stand pa ng coloring books kaya mas matagal pa ang inaabot ko makatawid lang sa kabila. Syempre yung mga mommy na pauwi, titingin para ibili ng pasalubong ang mga anak nila. Okay ang magtrabaho at may kabuhayan. Pero sana dun naman sa tamang lugar. Hindi dun sa daanan!

Maglalakad ako hanggang LRT-Edsa Station. Sa limang taon kong pagsakay nito ay may spot na ako para sa pagbukas ng pinto. Hindi na ako yung tipong nakikipagtagisan ng lakas makapasok lang. At sa loob ng tren, present pa din ang mga taong gamunggo ang utak. Ang hand rail ay hawakan at hindi sandalan. Kaya nga tinawag na hand rail eh! Pang-kamay! Pero may mga taong walang konsiderasyon at sasandal dito. Kaming mga no choice, instead na buong kamay ang nakaikot sa tubo, mga dulo na lang ng daliri ang nagiging pangkapit. Ang hirap kaya! Lalo na kung magbebreak! Ang hirap magbalanse ah!

Hindi pa diyan nagtatapos. Kapag palabas na may mga ayaw umusog. Akala mo ay mga bingi. Minsan tuloy, sinasadya ko na silang apakan. Makalabas lang. At pagmalapit ka na sa bukana, andyan naman ang sasalubong sa'yo. Kulangn na lang sabitan ka ng sampagita. Ang lakas ng hinga ko pagkalabas. At ang sarap ng pakiramdam!

Pagkababa ng station ay sasakay na ng jeep. Nakakatuwa na ngayon ay may No Smoking na ordinansya ang LTFRB. Pero meron pa ring mga driver na matitigas ang ulo. Ang laki na ng karatula niya, siya pa mismo ang sumusuway dito! Kaya ako, todo takip ng ilong sa likuran niya. Hindi ko naman sinasadya na dun umupo dahil ang mga tao eh sadyang mas gusto talaga sa may pintuan. O kung hindi man ganun eh mga nakapa-side ang upo at nag-e-emo sa bintana. Akala mo may shooting para sa videoke!

Anong pinupunto ko dito? Kung siguro lahat ng Pilipino ay may disiplina at may konsidersyon sa iba, hindi magiging ganto kahirap ang magbyahe araw-araw. Hindi ganto kahirap ang buhay. Mababawasan siguro ang pagod ng bawat commuter na nakikipagtulakan sa pintuan ng LRT gayundin ang mga balikat na aking sadyang babanggain paakyat ng hagdanan. Isama mo na rin ang mga ipapahiya ko sa jeep para lang sabihing umayos sila ng upo at ang mga paa na sasadyain kong apakan para lang makalabas. Hindi na kailangan ng security guard na tutusuk-tusok sa gamit mo sa bawat building na papasukan mo. Kung may disiplina at konsiderasyon, wala ng lamangan na magaganap.

Anong mahirap sa pagsunod sa kung saan dapat bababa, aakyat, maninigarilyo, hindi maninigarilyo, iihi, tatawid, pipila, maglalako ng paninda, papara ng jeep, magtatapon ng bote ng mineral water o C2 at kung anu-ano pang shit. Dapat pa bang isabatas na dapat diretso ang upo sa jeep, na bawal sandalan ang hand rail, o bawal magkwentuhan sa daan para lang maisaayos ang lahat? Simpleng simple na lang yun. Hindi pa magawa. May mga batas na hindi nasusulat. At sa tingin ko mas mahalaga pa yon. Ano bang gusto ng mga tao, sumusunod dahil sa parusa? O dahil sa may malasakit sa kapwa?

Kung lahat siguro ng tao ay may disiplina at may konsiderasyon sa iba, mas mabilis tayong makakarating sa gusto nating puntahan.

Alam kong utopic masyado.

Gusto ko lang talagang makauwi kagad sa bahay dahil Hole in the Wall na! Hindi ko na tuloy naabutan. Gustung gusto ko sumali dun! Last season pa!

Isang Malaking Pambihira!

2010-08-09T02:34:00.010+08:00

08-08-10 was the worst. I'm supposed to have my "ME" time. And that would mean being laid back, doing dvd marathon and eating a lot. That was my agenda because I know I'll be alone. But it turned out to be one of the worst days of my life.

I woke up minutes before 12 noon. And the first thing I did was look at my only fone which I left charging before I slept. Nakagawian ko nang i-charge ng ganun yung fone ko. Hindi naman siya nasisira. At first, I can't find it. Habang nakahiga, tingin sa ilalim ng unan, ng hotdog na unan at yung isa pang unan. Maliit lang ang kama, so lahat abot na abot. Ugh. Nawawala. Then tinrace ko ang cord ng charger. Nadaganan ko pala. Ok lang sa akin (yun ang akala ko). So bumangon na ako. I-tried turning it on, kaso ayaw. Then nag-agahan muna ako. Try ulit i-on. Ayaw pa din. Nuod ng ASAP onte. Tas try na naman. Ayaw talaga. Shyet! Ngayon pa nasira ang pakshet na fone ko. Ngayon pa kung kelan bawat gastos ko ay sobrang halaga! Na kahit miryenda sa labas eh titipirin ko at pagtatyagaang magutom para sa bahay na lang kumain. Kabibili ko lang ng fone na to sa Samsung Megasale nung November! 8 months palang! Haay! Hinanap ko ang warranty kaso naalala kong nilagay ko pala sa kahon na mahirap kuhanin kaya di ko na kinuha.

Kailangan ko ng fone dahil: 1) sa aking pending application, baka may update; 2) baka may tumawag na mangailangan ng serbisyo ko bilang PT, kelangan ko ng pera!; 3) may kailangan akong gawin sa bago kong org, may event pa naman next sunday; 4) wala akong kontak sa mundo dahil kaka-deactivate ko lang ng facebook account ko, palagi na lang kasi akong nakababad dun tapos minsan nagiging source ko ng anxiety kaya ganun ang ginawa ko; at huli 5) hindi ko alam kung kailan babalik ang magulang ko at wala kaming ibang way of communication kundi cellphone.

No choice na ako kaya kelangan ko talagang ipaayos. Dahil kung hindi, baka mawala lahat ng pagkakataon. Kaya binawasan ko ng 1,500 ang super budgeted budget ko for the next two weeks. Iniisip ko, battery ang problem at baka na-overcharge lang. Bibili na lang ako ng tipong class A.

Around 2pm, umalis na ako papuntang Makati Square. I went inside a "trusted" cellphone repair shop. Nasabi kong trusted kasi dati dun nagpaayos ang tatay ng fone niya. Sabi ni kuya technician, P500.00 lang. Kelangan lang daw ireprogram yung fone ko. Okay naman daw ang battery at walang pyesang papalitan. Hinintay ko. Matapos ang 3 hours ni kuyang ipag-on-off-on-off ang fone ko, ayun wala rin kinahantungan! May software daw na hindi niya madownload. Gusto niyang balikan ko nalang daw kinabukasan! Eh ayaw ko nga! Baka palitan niya ang pyesa! Haay! Balewala ang paghihintay ko. Kaya lumabas agad ako at naghanap ng ibang technician. Sabi nung nilapitan kong stall (nakinwentuhan ko ng history ko mula alas-dos ng araw na yun) ay dalhin ko na lang daw sa Samsung Service Center. Meron sa Glorietta. Kaya pinuntahan ko. Yun naman pala eh Sales lang ang meron sila dun. Pwede daw ako sa MOA nalang. Dun daw may service center sila. Kaya dun ang next destination ko.

Dumating ako ng MOA around 5:30pm at diretso na yun sa Samsung. Ang gulo ng sistema! Walang nag-aassist. Hindi naman sa bobo pero ni walang nakasulat kung para san ba yung mga nakapila dun, kung ano ba ang unang gagawin at ni hindi ko alam kung may silbi ang number na kinuha ko kasi number 9 ako pero yung kasunod ng bubunutin e number 16! Basta kumuha na lang ako at pumila. Awa ng Diyos, tama naman ang pila ko. Pero magulo ang pila dahil yung iba eh mag-keclaim na samantalang yung nasa counter eh iisa. Hindi naman siya nagsasalit salit. Kung sino lang ang inis na customer, yun ang uunahin niya. Pero hindi na ako naging pabigat ng mga oras na yun at nagalit pa. Hinintay ko nalang na umusad ang pila. Pagdating sa harap ni ateng nasa counter ay inabot ko na ang fone ko at kinwento ang nangyari sa akin mula nung gumising ako ng 12. Yung mga may kinalaman na lang sa fone ah. Tas pumasok siya sa servicing room dala ang fone.

Pagkatapos ng ilang saglit, as in saglit lang, sabi ba naman, "Sir, bale papalitan na po to ng mother board kasi blackout na. Tapos pina-software niyo pa sa labas." "Ah ganun ba? Sige ayos lang... Mga magkano pala aabutin nyan?", sagot ko kay ate. Sumagot siya, "Sir mga 3,000." Napatitig na lang ako habang nakanganga kay ate ng mga 3 secs sabay sabi, "Pambihira! Bibili na lang ako ng bago!" Tumawa yung katabi kong customer. Sa isip ko, walang nakakatawa kuya. Kaya wag kang tatawa tawa diyan. Mas mahal pa ang pagpapagawa ko kesa sa bili ko dun? Pambihira talaga! Ni-hindi nga nila tinignan kung may papalitan ba talagang pyesa dun!

Lumabas ako ng hindi malinaw ang susunod na gagawin. Kailangan ko ng telepono. Pero may 1,500 ako. Ang ginawa ko, pumunta ako sa isang cheapetiks na mall kung saan nagtitinda ng mga second hand na fone. Sa Metropoint, sa Taft. Dun ako naghanap na kakasya ang budget ko. Since wala ng pag-asa ang dati kong fone, kelangan pumili ako ng pamalit na medyo makakasabay sa papalitan niyang fone. Ang gusto ko ay may radio. Para makakinig ako sa Goodtimes with Mo, Boy's Night Out, at Tambalang Balahura't Balasubas. Bukod dyan, yung hindi nakakahiya ilabas sa kahit anong okasyon. Mapa simpleng kitakits or meeting/ appointment sa kung kanino. May nahanap naman ako. Around 6:40, nakauwi ako sa bahay. Magsisimba dapat ako, kaso 6:30 ang misa. Kung magbabyahe pa ako, 7 nako darating. Pinagpaliban ko nalang.

Paguwi ko, nood nood muna. Talentadong Pinoy tas The Tuxedo (sa studio 23) tuwing commercial. Medyo ok na ako kasi may fone na ako. Pero masama ang loob ko dahil wala na akong pera. Iisipin ko na naman kung saan kukuha. Shyet talaga! Around 9:30, napagdesisyunan kong simulan ang naudlot na dvd marathon gamit ang laptop ko.

Naumpisahan ko na ang "V". Sa laptop ko din pinanood dati. Aba! Ayaw gumana! Sabi ko, eh pirated naman kasi. Try ako ng iba, Merlin. Aba! Ayaw din! Tas tinry ko na lahat ng dati kong napanuod na. Aba naman talaga! Ayaw lahat! Haaay! Napansin ko din na bumagal magbasa. Kaya nagdesisyon akong ireformat. Marunong naman ako magreformat. Natutunan ko mag-isa. Wala naman kaso sa akin ang files dahil kakareformat ko palang dito mga 2 weeks ago. Kaya ayun. Okay naman.

Install ng windows, tapos drivers. Mag-iinstall na ako ng Anti-virus dapat pero tinry ko muna ulit ang "V", ang Merlin, at ang iba pang dati na gumagana. Aba! Ayaw pa din! Ni-isa! Nakakabaliw na!! Tinry ko ng iinstall ang Anti-Virus na dati kong ginamit. Ayaw basahin!! So inisip ko, baka may mali sa paginstall ko. Kaya pinasok ko ulit ang Windows para ireformat ulit. Aba ayaw na din basahin!! Potek, sira naman ang DVD drive ko!! Shyet talaga!! Haaay!

Sobrang sira ng araw ko. Hindi ko na alam. Haay! Buti nalang at pagkasaksak ko ng wireless broadband na to eh gumana at nakapag-net pa ako. Haay! Pambihirang araw talaga!!

Which View?

2010-08-06T20:13:00.005+08:00

I'm not new to outreach programs. Whether it's for the elders, OSY's (out of school youth), disabled individuals or kids in the orphanage. I've been exposed to charity works since I was in elementary which continued until I was in college. Palibhasa, catholic school. Nirerequire kaming umattend. But I'm not whining. I got used to it and found myself enjoying it. Aside from school, my church org used to conduct this activity.

My friend invited me to celebrate her 25th birthday with the kids of Center for Health Improvement and Life Development (CHILD) Haus. She used to be my orgmate until we parted ways after she graduated college and they transferred to Laguna. We got reconnected after she won a beauty title and got us invited in some of her gigs. Knowing this, I expect that most of the participants would be high profile.

Program started at around 11am though the call time was 9am. I came around 10:15. Since wala akong kilala sa venue, I decided to stay outside. I have a companion by the way. We decided to enter shortly after the program started. The program was fun! There's a portion from now defunct Wowowee na ginaya. (Sorry I forgot, hindi ako fan nun eh.) It was fun because you can see these high profile ladies singing and dancing in front of the kids. Nakakatawa lalo na yung mga mukang sosyalin tas kumakanta ng laklak. HAHA.
But not all are the same. You can see those who were there only for their friends and not for the kids. I believe in free will. The choice to lend a hand and watch the program is like the choice to just sit and chat with friends the whole time. Sana kung kwentuhan lang ang dinayo eh sa kapihan na lang pumunta.

Anyway, after the games the kids presented an intermission number.

Yan ang bago sa akin. Ailing kids singing May Bukas Pa and Yesterday's Dream. I scanned through their faces. Oh my! Nakakakilabot. Are they singing in bright faces? Yes they are! Got myself reminiscing my childhood days and thinking about these kid's future. Mixed emotions na. Will they last until Christmas? Or until next month? I don't know. I looked around and I saw some watery eyes yet have that perfect smile. Such a lovely sight. Everything was heartwarming.

It's a contradicting situation. Kids whom you don't know if they'll last and yet are so hopeful for tomorrow. Elite mendling with the people on or under the poverty line. People crying because of beautiful faces. And those chatting friends.

Contradictions are everywhere. There are may faces. But its your choice to turn your head and scan the whole scenario. So that you can have the best view. The best perspective or angle. It doesn't depend on anyone but you. It's your free will.

On this event, I decided to look away from these chatting barkada who didn't care about the whole program. Because of that, nakita ko ang pagbaha ng fried chicken at mga saging, mga biskwit at give aways. Aside from that, I witnessed how the kids become an instrument of hope to its listeners.

Over the Weekend (And the Next Two Days)

2010-08-03T23:51:00.010+08:00

So many things to write. So little time. Here's what I did for the past 4 days.

Saturday (July 31)

A special day for the kids of Center for Health Improvement and Life Development (CHILD) Haus in Quezon City. I was invited by a friend who organized her 25th birthday (together with her other friends) to spend the day with the kids slash patients of the said institution. Imagine the kids suffeing from life limiting diseases singing May Bukas Pa and Yesterday's Dream with all the smiles, how would you feel? Well, it had my erector pilae activated giving me those goosebumps and reminded me of my childhood days. To tell you, I was there with people coming from different levels of the society. And even if we try so hard to merge and erase the margins between these classes, it will still be evident no matter what.

Sunday (August 1)

I went out to hear mass. I used to be part of the church doing services but eversince I passed the boards, I've lost the urge to go to church. I don't know why but I just don't feel it. I do hear mass but its so seldom and irregular unlike before when I had the passion to wake up and make time for the services. I so miss those days. My Sunday visit was actually worth sharing. The homily's departing question was, "What makes you happy?" which deserves to be answered as a blog entry. I lost my urge to write it down because I got a call. (see last paragraph :D)

Monday (August 2)

It was actually a boring day until I got hooked to the Legend of the Seeker. It was gooooood! Excellent story and characters, great exchange of dialogues and so may quotable quotes! HAHA. Anyway, the plot revolves around the Seeker who was prophesied to kill the Darken Rah'l (antagonist King). The Seeker was with a Confessor (has the power to convert people in to her slaves by making them fall in love with her and make them answer any question with all honesty) whom he had fallen in love with (but not being converted) and a Wizard who trains the him. Both the Confessor and the Wizard has the duty to assure that the Seeker fulfills his prophecy of killing Darken Rah'l and thus restore peace to the whole kingdom. It was really good! But to my dismay, hanggang season 2 lang pala! Cancelled na ang series! Bitin na naman! Haay.

Tuesday (August 3)

Remember the call I mentioned? Well, I was asked to do a podcast recording for the hopes of the Youth with regards to Noynoy's administration. The recording was scheduled at 4PM but it started at 6:30 PM and only lasted for 12 mins. Unfair right? Haha. But no biggies. I don't care about the time because I got the chance to roam around Intramuros during the free time. Plus, its nice to hear your voice over the net! On a website! HAHA. Anyway, I thought the task is over but I was asked to stay and attend the meeting that started after the recording. During the meeting, I found myself playing again the devil's advocate which I think they find amusing. Maybe that's the reason why they wanted me to stay. To give inputs that can be only be given by showing the other side of the coin. During the not so interesting parts of the session, my friend asked me to take an online personality test. I was ENTP, meaning Extrovert-iNtuitive-Thinking-Perceiving, or the Originator. Funny because thoughts of becoming a lawyer has been present lately and right on the list for ENTPs career list is to become a lawyer. Now, should I still pursue on that? HAHA.

It's like everyday I'm learning new things again. Not just about the things around me but about myself as well. I'll be writing more thoughts on each day as each one really deserves an entry.

Usaping Pang-Rehab

2010-07-30T16:58:00.008+08:00

May dalawang taon na rin pala mula ng magkaroon ako ng pagkakataon na makahawak ng mga pasyente sa ospital. Kung hindi mo pa alam, isa akong physical therapist (PT). Marahil eh hindi ka pamilyar sa mga kagaya namin dahil hindi naman 'to kasing patok ng mga nurse. Hindi mo kami makikita sa bawat floor ng ospital gaya nila. Madalas eh nasa lungga lang namin kami dahil ang mga pasyente naman ang pumupunta sa amin at lumalabas lang kung may mga pasyente na kelangan puntahan sa ward nila.

Pero ano nga ba ang trabaho ng isang PT? Tanggalin ang ngalay at pananakit ng likod, banatin ang ng mga kalamnan para maitaas ang mga braso at makapagsuot ng tshirt, palakasin ang muscles para mabuhat ang isang bag, turuan maglakad ang mga di makalakad, magpataas ng cardiovascular endurance para mas malayo ang malakad, at kung kaya na, umakyat at bumaba ng hagdanan. Lahat ng yan ng hindi gumagamit ng gamot. Simple lang ang layunin ng trabaho namin, yan ay ang turuang mamuhay ang pasyente ng di umaasa sa tulong ng iba at mamuhay ng kumportable. May mga paraan kaming pinagaralan, pinaghirapan at pinagpaguran sa loob ng limang taon.

Makikita mo ang mga PT sa Rehabilitation Department ng mga ospital. Pwedeng "PT Dept", "Physical Medicine and Rehab Dept." or kung ano pa man na may kinalaman sa rehabilitation. Ngayon alam mo nang pagsinabing rehabilitation eh hindi lang yun nangangahulugan ng mga drug addict na nagbabagong buhay. Sa amin, nagbabagong buhay ang mga lolang may osteoarthritis, mga tatay na na-stroke dahil sa mga kunsumisyon sa buhay, mga businessman na nagka-heart attack dahil sa mga bisyo, mga simpleng nanay na nagpaopera dahil sa kanser sa suso, at mga batang di sinasadyang mabuhusan ng kumukulong tubig or kung minsan eh nadidislocate ang siko kakahila ng mga yaya. Nandyan din ang mga lolong nabaril sa tuhod na nagpapalit ng tuhod, basketbolistang tawa pa rin ng tawa kahit na naputulan ng litid sa tuhod, at mga simpleng tauhan ng kumpanya na sumasakit ang likod at batok dahil sa maghapong naka-upo at naka-harap sa computer na sabay-sabay dumarating pagkatapos ng office hours. Silang lahat ay may karamdaman na kailangan maibsan. At yan ang tinatrabaho ng PT sa ospital.

Bukod diyan, pwede din makita mga PT sa gym nagtuturo ng mga exercise sa mga health buff, sa mga institusyon ng seguro (insurance companies) bilang taga-check kung dapat nga bang aprubahan ang hinihinging reimbursements, at mga eskwela bilang mga clinical instructors at magturo sa mga susunod na henerasyon ng PT.

Masarap ang pakiramdam ng nakakatulong. Masarap ang pakiramdam ng mawalan ng masakit na likod. Mas masarap ang pakiramdam kung mapalakad mo ang isang na-stroke. Yung makita mong mula sa pagkakaratay sa hospital bed ay ngayon andito na sa harap mo, nakatayo, kausap ka hawak ang kanyang tungkod. Yun na ata ang pinakamasarap na pakiramdam na naranasan ko. (Pagkatapos nyan eh aabutan ka pa ng cake, pera at iba pang "HH" o hut-hot. Talaga namang napakasarap ng pakiramdam! Haha)

Sa rehabilitation, kasing halaga ng pisikal na lakas ang tibay ng loob at tiwala sa sarili. Tibay ng loob dahil matagal na panahon ang kanyang kailangang gugulin at hindi mo madalas makukuha ang improvement na iyong inaasahan sa loob ng isang session lang. Tiwala sa sarili na kaya niyang bumalik sa dating kakayahan at makatayo sa sariling mga paa.

At sa mga pagkakataong ito, mahalaga na ang mga pasyente ay mayroong suporta mula sa kanilang mga kakilala. Sa totoo lang, yung ibang pasyente eh kailangan lang talaga ng kausap. Konting usap lang sa kanila, nawawala na pananakit ng balakanang. Madalas, kung walang kasama ang mga pasyente, kami na tumatayong moral support. Kaya madalas, masayahing mga tao ang PT. Para sa mga pasyente. Tsaka kung hindi, baka mabaliw na kami sa mga problema nila at sariling mga problema!

Ganyan ang PT. Ang kinasasama lang ng loob namin ay yung pagkaka-ban ng mga PT sa Amerika ngayon at ang matawag na MASAHISTA sabay tawa ng malakas! Isang topic lang yun ng aming malawak na kaalaman. Hindi kami nag-aral ng limang taon para lang matawag ng ganyan. Ewan ko ba kung bakit kami kinakahon ng mga tao sa mga letrang iyan.

Uulitin ko. HINDI KAMI MASAHISTA!

(Last year, sa parehong petsa ay nalaman kong pumasa ako ng board exam. Noong isang araw, may mga bago na ulit na PT. Kung isa ka dun, congrats sa iyo!)

Quarter Life Crisis

2010-07-29T01:27:00.008+08:00

Ever felt being in a situation in your life that you can't do anything? Like being stuck, and everytime you feel like your getting out of it suddenly the same shit feeling happen again and the cycle goes on and on. And you feel so alone in all these. Sounds familiar? Probably you're having Q.L.C. or Quarter Life Crisis.

The very first person whom I shared about my rants in life (check my 'About Me' box. Hehe) happen to be in the same situation as I am. He was the one to coin that phrase. QLC is like Mid-Life Crisis, the difference only in the age of the person having the crisis. They say it usually starts in mid 20's to early 30's when questions such as "Am I really happy? What do I want to do? What is my purpose in life?" start to transect the cortex and the answers were just left hanging. Combine these questions with difficulty landing in a job because of lack of experience (because you're a fresh grad or plainly inexperienced) leading you to chose a work not related to the degree you had in college. Then here comes your friend, all so successful and tells you how happy he/she is because of what's happening in his life. You feel so insecure and alone. As if the world works against your will. You know you can do something. But you feel so helpless. You feel that everyones leaving and you are left behind.

I am acknowledging the fact that I'm in that situation for almost five months now. Sometimes I'm good, sometimes I feel that I'm in the lowest part again. Just like what happen to me last week (that's why I started this blog). I do lose myself sometimes but I have to keep going and help regain my center of gravity. Nobody would help me if I won't help myself. I'm used to that.

So here are my personal and unsolicited advices if you're in that situation. First, STOP COMPARING YOURSELF WITH ANYTHING. I noticed that anxiety attacks happen when I start to compare my present life with my past. In terms of emotional and financial state. As if both were getting below the poverty line. And things would probably feel much worse when you compare your life with others. So just stop comparing.

Second, ACCEPT THE REALITY. The school didn't taught us how to be stong against uncertainties. Instead it taught us how to dream, to spread out our wings and reach for the star. Which I find conflicting to the outside world. Its ok to dream but to tell that you can do anything you dreamed of isn't true with everyone. For instance, you dream of having a 25k paycheck each month as a nurse. That can't happen if you know your an entry level applicant. You have to adjust your dreams and turn it into achievable goals. Change your dream job into a call center agent to earn 25k or change your price into 10k and get those syringes prepared. Start dreaming higher once you achieved the other.

Third, START ANSWERING THOSE QUESTIONS. What is my purpose in life? What are the things I want to do? Etc, etc. If you can't answer these, you're certainly in this phase. Start doing things. Experience stuffs you haven't tried. Find your real passion. Find the things you enjoy and try to invest on it. It's a long way and you might find yourself getting in the situation again and again but there's no easy way. I know this sounds opposite the second one but this would help you find yourself. So you can answer those questions. The richest people in the world are those who work but never felt working because they enjoy what they are doing. Isn't that great?

Lastly, LEARN THE VALUE OF TIME AND THE VIRTUE OF PATIENCE. There are things that you can't control just like this one. So you wait. You wait for the HR to call you. You wait for good things to happen. You wait for your turn in life. You'll get your moment, just wait. Be patient.

Talk to someone, look for a mentor, be with someone. Someone who knows you and really understands your situation. Its gonna be a long journey. Better have someone who listens and can give you advices.

And just to let you know, you are not alone. There are much more people if you only knew. Experiencing the same situation that you are right know. Remember, its just a phase. Chose your own battles. Don't fight everything. You'll get exhausted if you do that. Just let time and things will get better. Hopefully.

Where is the Right Address?

2010-07-28T00:29:00.008+08:00

Had a long day yesterday. Okay. I'm not totally unemployed. Rumaraket din ako. But as always, it's not a steady job. I cover games as a medic. Yesterday was a long day because I had to stay for 4 basketball games. It wasn't really hard. But if you're gonna watch 4 games straight? That's different. Anyway, still everything happen to be nice because I literally just watched. No one got injured. I didn't have to run into the court. I was like paid to watch the kids play basketball with free snacks and lunch. Ayos di ba? And I'll be loving this more if its already the cheerdance competition as I have no need to get into the long line just to buy those expensive tickets. All I have to do is show my ID and that's it. Instant courtside na! Haha

But that's not the highlight of my day yesterday. The other night, I narrated my trip to Quiapo. I watched one of the films I got. The title says, Letters to God. I wont give much details about the movie nor give a review about it. This is the story of Tyler, a boy with cancer, who writes letters to God. His letters were encountered by mailman Brady. They crossed paths and everything was history. Its a Christian film but anyone can benefit from it.

What I like about it is that it is a story of hope. I'm not new to this type of plot but stories like these never fail to pinch my soul. It's that feeling of gratitude of what you have. The feeling that despite everything that's happening, you are still blessed and has the very reason to smile. One has to try harder. One has to keep believing. Not only about himself but to the One with great power. Sometimes, faith is the only thing that will keep you moving. And you have to keep that.

Isang Araw sa Quiapo

2010-07-26T20:32:00.012+08:00

Noong isang linggo, naisipan ko pumunta sa Quiapo para bumili ng mga bagong DVD series. Hinihintay ko muna matapos ang isang season bago ko panoorin para hindi bitin kung manunood. Though minsan eh bitin din kahit ending ng season. At kung mamalasin pa, yung buong series ang bitin dahil hindi na tutuloy sa next season gaya na lang ng Kyle XY (eto ang unang series na pinanood ko. sayang to' ang ganda pa naman!), Pushing Daisies (isa pa 'tong nakakapanghinayang) at Flash Forward (ok lang. nasanay na ko sigurong mabitin).

Nung nakaraang buwan, tinapos ko ang mga series na Chuck (season 3), Heroes (season 4), Tudors (season 3), How I Met Your Mother (season 1), Lie to Me (season 1) at Brothers and Sisters (season 4). Sa mga yan, yung Tudors ang running ngayon at hinihintay ko pa. Tungkol yan sa Kingship ni Henry VIII. May pulitika, religion at sex. Nakakagulat yung isang episode nung minsang buntis yung Queen niya eh nagpa-tebats siya sa tauhan niya habang nakasahod sa timba. Kamusta naman yun? Hahaha! Hindi ko alam kung paniniwalaan ko or hindi. Bigatin din ang production nila. Astig ang mga damit. Parang ang sarap magsuot ng mga damit ng Knights. Iniisip ko nga kapag kinasal ako eh ganun ang gagawing motif. Hahaha. Yung Heroes daw last season na, tas yung ending eh gagawing movie na lang. Yung Chuck, may next season pa. Ayos yan! Comedy, romance at medyo sci-fi ng konte. Basta maganda yan! Yung How I Met Your Mother, maganda din! Nakakaaliw kapag hihirit na si Barney. Haha. Habang ang Lie to Me naman eh about solving cases using facial expressions. Malupet yan in a way na matututo ka basahin ang reactions ng ibang tao sa mukha nila. Malalaman mo kung nagsisinungaling ang kausap mo or hindi. Kung may isusuggest akong panuorin niyo, yan na yun. Yung Brothers and Sisters, tama lang. Pinapanood ko lang kapag natapos ko na lahat. Naumpisahan ko na kasi, kaya pinapanood ko na. Yang mga yan (pwera sa Tudors) eh sa fall season pa daw. Sasabay pa sa paglabas ni Charice sa Glee. Pinapanood ko ang Glee pero hindi si Charice. Hindi naman siya ganun kagaling kagaya ng mga bida dun. Pero susuportahan ko nalang dahil Pilipino siya.

Nung pagpunta ko, ang binili ko eh yung V. Mukhang maganda eh. About aliens. Haha. Maaksyon kasi ang umpisa kaya palagay ko maganda. Binili ko din ang Legend of the Seeker, para makapagisip pa ng magagandang concepts. Haha. Huli kong pinili yung Cougar Town. May nabasa kasi akong isang review dito sa blogs tas parang hook na hook siya. Baka magustuhan ko din. Hehe. Sa tatlong yan, pinaka-excited ako sa huli. Hindi ko na binili ang How I Met.. kasi madami nang season. Nakakatamad habulin.

Nandun na din ako eh nagtingin-tingin na din ako ng movies. Nagulat ako kasi 6 for 100 na ang bentahan dun. Naglakad-lakad pa ako. May magaalok ng "eks", iiling ako. Haha. Hindi ko naman kasi goal bumili ng porn nung araw na yun kaya di na ako bumili. Konting lakad pa, at mas nagulat ako. Sigaw ng isang ate, "Movies ser, dose ang isa!". Sabi ko, "Dose? Weh?!". Sabi niya "Oo nga ser! Malinaw din yan! Itetest naman natin eh!" So nagtry ako ng isa. Ayun, malinaw nga! DVD copy na! Sa sobrang saya ko, bumili ako ng 10. Haha! Nakatawad pa ako ng isang pelikula. Haha

Ayan. Kung hindi mo alam, ganyan na ka-mura ang bentahan sa Quiapo. Pero hindi padin maganda ang pirated. Mas maganda pa din sa sinehan. Pero kung The Last Airbender ang gusto mo mapanuod (tapos napanood mo yung series), HINDING-HINDI ka talo sa pirated. Hahaha

Changing Lives

2010-07-25T05:37:00.005+08:00

Last night, me and my friends gave our barkada a surprise celebration for her graduation. She wasn't able to march on the stage last April because she still has an exam that needs to be passed. Two weeks ago, she was finally able to accomplish everything. To give her the feeling of marching on the stage, we decided to give her a surprise graduation. Yep. Graduation. As in with the graduation rites, with her wearing toga, and the post-grad celebration. She was so overwhelmed at the start that we can't start the program we had because she was crying.

When we had our post-grad celebration, I heard the lines, "I'm a changed person na noh" several times coming from her mouth. In my perspective, I don't see anything new about her. Her looks? Maybe her hair. But its just her bangs now hangin in front. Her attitude? No. It's just the same. Okay, maybe she's more energetic than usual because she just had her graduation. So, what changed in her?

Until the end of the party, I didn't noticed anything. The thought kept hanging until I got home. And then I realized, maybe nothing's changed after all. Maybe still on the road of changing a part of her and claiming it that its already done. I already knew of this Secret but because of the shits happening to me, I lost it.

So today, I'm changing perspectives. Putting on my cloak of positivity and eating lots of good vibes! I'm ending the drama I had for the past weeks. Change won't happen unless it is started. After all, when your already down, there's no other way but to go up. And I plan to go up, up and away! Haha!

Also changed my layout. Last was really depressing. Hehe :D

- Marlo

ECG Paper

2010-07-24T03:51:00.020+08:00

Isa pa sa mga nagpapabigat ng loob ko ay yung result ng aking physical exam nung April. (Eto yung PE ko para dun sa inaapplyan kong Hospital). Mag-focus ako sa electrocardiogram (ECG) results. Ayon sa pagkakaalala ko eto ang results:

- normal rhythm
- normal sinus interval
- posterior hemiblock

Bilang isang graduate ng kursong Physical Therapy (PT), may idea na ako kung paano iinterpret ang mga result. Yung ikatlong entry ang hindi ko matanggap na meron ako. Ang ibig sabihin kasi ng hemiblock sa cardiac anatomy ay half-way ng iyong blood vessel ay natatabunan. Sa kaso ko, ang affected ay yung posterior part or likod na bahagi. Pwedeng dahil sa cholesterol or dahil sa blood clot or sa kung ano pang toxins sa katawan. Sa totoo lang nakakaramdam naman ako dati ng angina (an-jai-na; medical term for chest pains). Pero hindi ko pinapansin dati. Kasi parang tatagal lang naman for 3-5 seconds. Kaya saglit lang at feeling ko ay nothing to worry. Worst na siguro nung minsang pauwi ako galing work at nasa MRT ako ng makaramdam. Ang dasal ko nun, "Lord, wag naman dito sa train. Nakakahiya matumba dito. Wag din sa pasukan ng ticket. Mas nakakahiya dun. Sa bahay nalang." Awa ng Diyos, nawala naman.

Ang tanong ko, bakit ako magkakaroon nun? Sabi ko nga, wala akong bisyo. Hindi ako naninigarilyo. Oo, tinry ko dati, pero 1 stick lang yun at nung high school pa ako. Nakonsensiya pa nga ako kasi alam ko nangako ako nun sa tatay ko na hindi ako mainigarilyo. Nagtatakip din ako ng ilong kapag may naninigarilyo sa paligid ko. Hindi din ako nabarkada sa mga taong sunog-baga.

Hindi rin ako pala-inom. Kung may inuman, nakaka-3 bote lang ako. At San Mig pa yun. Mababa talaga ang tolerance ko sa alcohol. Nakasanayan ko na lang siguro kasi napabarkada ako sa mga hindi tomador. Tsaka, personal choice din. Naalala ko kasi dati na tuwing nalalasing ang tatay ko eh nakakaasar. Ayaw ko siyang tularan. Kaya hindi ako naging alipin ng alak. Hindi rin pala ako umiinom ng soft drinks.

Hindi rin ako mataba. Sa bigat na 130 lbs at taas na 5'8", in-proportion naman ang aking pagkatao. Maintained na yan. Ang body mass index (BMI) ko ay normal. Yun nga lang sedentary ang lifestyle ko. Wala akong hilig sa sports. Pero kung may itatry ako, gusto ko ang swimming. Bukod sa marunong ako lumangoy eh masaya kasi sa tubig. Last month, June, nagjojogging na ako. Nag-we-weights din. Pero this month nawawalan na ako ng motivation. Dahil sa sitwasyon ko na walang trabaho, walang experience at walang pera. Babagsak ulit sa pagiging stagnant ko. Haay.

Balik ako sa kwento ng physical exam ko. Nung pinakita ko sa doctor ang result, aba, wala man lang sinabi! Binasa tapos okay na. Cleared na. Oo nga't nakuha ko ang clearance sa PE pero ang kapalit naman eh pag-aalala ko sa sarili ko. Sinubukan kong sabihin sa mga magulang ko pero wala manlang reaksyon. Kinwento ko na nagkakaroon ako ng chest pains. Pero wala lang naman sa kanila. Kunsabagay, yung doctor nga walang sinabi eh. Pero alam ko sa sarili ko na meron nangyayari. Kasi nararamdaman ko. Kung nabigyang importansya lang siguro ang nakasulat sa papel ng ECG na yon, pwedeng hindi ganto kabigat ang pakiramdam ko.

Kinwento ko to sa isa kong kaibigan kailan lang. Ang tanong niya, "Nakikita mo ba sarili mo na tatanda ka?" Sinagot ko siya sa pinaka-sinsero kong sarili. "Hindi. Feeling ko hanggang 25 lang ako."

Kaya siguro ganto ako. Yung feeling na nagmamadali. Yung gusto ko na may gawin at simulan ang mga gusto kong simulan. Yung pakiramdam ng may time bomb sa tabi. Pero kahit anong gusto kong gawin ay hindi ko magawa. Kasi nga nakapako ako ngayon sa sitwasyon ko.

Gusto kong isigaw sa panahon na "Please, my time is running out. Make me do the things I want to do!" Haay.

Tubig Kanal

2010-07-22T23:13:00.009+08:00

Nung simula ng taon na ito, nagtatrabaho ako sa isang call center sa Boni. Pero isa akong lisensyadong PT. Pumasok ako sa call center dahil wala akong budget kahit pang-volunteer man lang sa ospital. Kaya no choice talaga. Okay naman sa call center. May pera. Madali ang trabaho kasi back office naman. May calls din pero 3 lang whole shift na. Walang irrate callers pa. Basta madali lang. Kumbaga, SISIW LANG! May mga makukulit na officemates. May mga nakakainis din - yung mga reklamador na, ang tatamad pa, kaya sa'yo ibibigay ang trabaho. Probationary kasi. Pero okay lang naman sa akin ang magtrabaho ng magtrabaho. Mas naiistress pa nga ako kung wala akong ginagawa.

Pero hindi ako masaya sa trabaho. Feeling ko ang stagnant ko. Walang nangyayare. Growth oriented kasi ako. Alam ko na marami pa akong pwedeng gawin at hindi ako dapat makulong sa mga cubicle ng opisina at araw-araw intindihin ang mga walang basehang reklamo officemates ko. Andyan pa yung panghihinayang ko na hindi ko pina-practice yung pinaghirapan ko ng limang taon sa school. Yung lisensya ko, bale wala. Inaamag sa wallet ko. Yung mga friends ko, hindi ko nakakasama or nakakausap. Kasi graveyard shift. Kaya pakiramdam ko talaga ay sobrang stagnant.

Araw-araw tuwing papasok ako, ambigat ng mga paa ko. Hanggang sa napagdesisyunan ko na magfile ng resignation. May 2 months pa bago mag-effect kaya humanap ako ng trabaho. Trabaho na pang-PT. Or kahit anong related sa tinapos ko. Mas gusto ko manggamot. Magpa-exercise. At makipagusap sa mga pasyente kesa kaopisinang puro reklamo. Gitna ng April, nakaalis na ako sa call center. At sinabi ko sa sarili ko na tapos na ako sa ganoong klase ng trabaho at hindi na ako babalik dun.

Nag-apply ako sa military hospital. Habang inaasikaso ko yun, nagpasa din ako sa 2 review center as lecturer. Gusto ko din kasi ang feeling ng nagtuturo sa harap. Yung ikaw ang nageexplain. Yung una, hanggang demo lang ako. Sayang. Yung pangalawa, hindi ko sinipot dahil nung pinapag-demo ako eh nakita ko sa site nila yung list of lecturers pero wala naman ako. So parang walang silbi na magdemo pa ako sa kanila. Though kinontak pa ulit nila ako after sometime, tumanggi na ako dahil pakiramdam ko eh na by-pass nako.

Naging masigasig ako sa military hospital. Malaki kasi ang sweldo dun. Tiba-tiba kumbaga. Maraming inaayos pero sulit kung makapasok. Yung ipon ko, halos dun ko lahat ginamit. February ako nagsimula sa requirements at natapos ko nung May. Sabi sa akin, hintayin ko daw hanggang July kasi ganun daw talaga katagal yung last clearance para sa last interview. Tinanggihan ko na yung offer ng rehabilitation center as PT at offer ng isang hotel as fitness attendant para lang dun. Pero hanggang ngayon wala pa din. Haay.

Pakiramdam ko, pinalampas ko na lahat ng magandang opportunity. Kaya hanggang ngayon, wala akong trabaho. Haaaaay! Sa ngayon, may 2 pending applications ako. Isa yung sa military hospital - hindi ko parin tinatanggal ang pending status dahil nakausap ko yung taga-duon nung isang araw at hinihintay pa daw yung clearance ko. Yung isa, sa isang insurance company as junior underwriter - yung mga nagchecheck ng na-file na reimbursments for PT Sessions kung dapat yun i-approve or i-deny. Parehong walang progress. Parehong frustrating.

Gaya ng umpisa, eto ako. STAGNANT na naman.

Walang pag-unlad. Walang pag-agos. Walang buhay. Diba yan din ang description ng isang kanal?

Sana ay bumuhos na ang ulan. Para maumpisahan ko ng paagusin ang aking mga pangarap.

Mga Dahilan

2010-07-21T23:07:00.010+08:00

Hi.

Bago ako dito sa blog world. Dati ko pa talaga gusto gumawa ng blog. Pero tuwing sisimulan ko ay tatamarin na ako. Siguro kasi wala naman akong iseshare sa mundong to. Or siguro kasi hindi ko masagot ang tanong na "Bakit ako gagawa ng blog?". Para kasing ambabaw kung sasabihin ko lang na dahil gusto ko lang. Malamang magiging "ningas-kugon" lang ako pag-ganun.

Pero ngayon may dahilan na ako.

Yun ay ang magreklamo sa lahat ng nangyayare sa aking buhay. Hindi ko akalain na sa gantong paraan ko pa masisimulan ang blog na pinapangarap kong simulan. Pakiramdam ko kasi ngayon ay wala akong makausap. At parang walang makatulong sa akin. Or walang nakakatulong sa akin. Kahit na anong advise ng aking close friends, hindi nakakatulong. Haaaay. Pinipilit ko naman magkaroon ng good vibes. Pero dumarating talaga sa buhay ng tao na parang wala na. Nakakapagod na. Nakakapagod magpretend na masaya ka. Para sa mga kaibigan mo. Para sa mga tao na nasa paligid mo. Naniniwala kasi ako na marami na ang mga taong nalulungkot, nagagalit, at mga reklamador na akala nila ay nakakatulong sila. Kaya hangga't maaari nagiging masaya ako.

Sa mga nangyayari sa aking buhay, hindi ko na kaya maging masaya. May dahilan na ako malungkot. Magalit. Magreklamo. Ang hirap-hirap. Kung suicidal siguro ako, wala na ako sa mundong to. Pero naniniwala ako sa Diyos. Kaya hindi yun mangyayare.

Sa ngayon.

Pero, nararamdaman ko na hindi ako aabot ng bente-singko.